null

Patron

Drukuj otwiera się w nowej karcie
Zdjęcie portretowe Tadeusza Mazowieckiego

Tadeusz Mazowiecki urodził się 18 kwietnia 1927 roku w Płocku, jako najmłodszy z trojga rodzeństwa. Jego ojciec zmarł, gdy Tadeusz miał zaledwie 11 lat. W chwili wybuchu II Wojny Światowej miał 13 lat. W czasie okupacji niemieckiej brał udział w tajnych kompletach i angażował się w życie religijne. Jego starszy brat, Wojciech, walczył w szeregach AK i zginął w Stutthofie.

Po wojnie Mazowiecki zdał maturę i podjął studia prawnicze. Współpracował między innymi z „Tygodnikiem Powszechnym” i „Po prostu”. W połowie lat 50. był jednym z organizatorów Klubu Inteligencji Katolickiej i został redaktorem naczelnym miesięcznika „Więź”.

Działalność opozycyjna Tadeusza Mazowieckiego zaczęła się w maju 1977 roku. Został wtedy rzecznikiem głodujących współpracowników Komitetu Obrony Robotników, protestujących w obronie więźniów politycznych. W sierpniu 1980 robotnicy Stoczni Gdańskiej podjęli strajk, który wkrótce rozszerzył się na setki zakładów pracy w całej Polsce. Tadeusz Mazowiecki stanął na czele Komisji Ekspertów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego i uczestniczył w negocjacjach z władzami. Osiągnięte wtedy „porozumienia sierpniowe” doprowadziły do powstania „Solidarności”. Po zakończeniu strajku był jednym z najważniejszych doradców Lecha Wałęsy i władz „Solidarności”. W styczniu 1981 roku został redaktorem naczelnym ogólnopolskiego „Tygodnika Solidarność”.

W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku Tadeusz Mazowiecki, wraz z grupą działaczy Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, został aresztowany przez milicję. 13 grudnia, wprowadzono w Polsce stan wojenny. Tadeusz Mazowiecki spędził w ośrodkach internowania ponad rok. Na wolność wyszedł jako jeden z ostatnich internowanych, w grudniu 1982 roku.

Od lutego do kwietnia 1989 roku uczestniczył w obradach tzw. Okrągłego Stołu, czyli negocjacjach władzy z opozycją demokratyczną. W wyniku podjętych wówczas decyzji ponownie zalegalizowano „Solidarność”, a 4 czerwca 1989 roku przeprowadzono częściowo wolne do Sejmu i wolne do Senatu wybory parlamentarne. Wybory czerwcowe były wielkim sukcesem opozycji. Zdobyła ona 161 mandatów w Sejmie i 99 w Senacie. Zgromadzenie Narodowe na prezydenta wybrało Wojciecha Jaruzelskiego, ale mianowany przez niego premier, Czesław Kiszczak nie zdołał utworzyć rządu.

W lecie 1989 roku Tadeusz Mazowiecki – po głębokim namyśle – zdecydował się przyjąć propozycję Lecha Wałęsy objęcia stanowiska premiera. 24 sierpnia 1989 roku Mazowiecki został Prezesem Rady Ministrów, zaś 12 września powołał rząd. Rząd Tadeusza Mazowieckiego rozpoczął gruntowne reformy ustroju politycznego i systemu gospodarczego w Polsce. Poprzez nowelizację konstytucji zmieniono nazwę państwa na Rzeczpospolitą Polską. Nowela wprowadzała także zasady demokratycznego państwa prawa, sprawiedliwości społecznej i swobody działalności gospodarczej.

W pierwszą podróż zagraniczną Tadeusz Mazowiecki, jako szef rządu, udał się do Watykanu, natomiast w październiku pojechał do Moskwy, gdzie wyraźnie zaapelował o ujawnienie prawdy o Katyniu. Rząd Mazowieckiego podał się do dymisji po przegranych przez Mazowieckiego wyborach prezydenckich w 1990 roku.

W latach 1992-1995 Mazowiecki został specjalnym wysłannikiem ONZ w Bośni i Hercegowinie. Zebrał tam ogromną dokumentację na temat łamania praw człowieka i zbrodni wojennych w czasie konfliktu bałkańskiego.

W latach 90. Mazowiecki działał aktywnie w krajowej polityce – przewodniczył Unii Demokratycznej i Unii Wolności, był posłem trzech kadencji Sejmu. W 1997 roku przedłożył Zgromadzeniu Narodowemu ostatecznie zaakceptowaną propozycję Preambuły do nowej ustawy zasadniczej, która weszła w życie 17 października 1997 roku.

Tadeusz Mazowiecki zmarł 28 października 2013 roku, w dniu swoich imienin. Pochowany został obok żony Ewy na cmentarzu w Laskach.